Nawiązując do poprzedniego wpisu, od razu jedna z kaczych propozycji. Odmroziłem kilka kurek, zrobiłem sos, zrobiłem puree z dyni, no i w zasadzie gotowe i kompletne danie.

Może i tego dobrze nie widać, puree polane jest lekko tłuszczem z pieczenia. Co do puree właśnie, dynia jest słodkawa, a smaki słodkie do kaczki pasują wyjątkowo dobrze.

Sos na bazie kurek i cebuli, oregano do ozdoby, no ale kto lubi ten zje 🙂

Kaczka z puree z dyni

Jak jecie mięso, upieczcie kaczkę co jakiś czas. Tak mało pracy a tyle opcji. Tutaj dorwałem filet, oczywiście taki ze skórą, a skóra ta jest ważna, bo zawiera ogrom tłuszczu, który ponownie jak kaczka właściwa, przydaje się do wielu rzeczy.

Upieczona (lub jeszcze lepiej konfitowana) kaczka może być zjedzona od razu, może być dodatkiem na chleb, albo bazą do kilku dań. Można ją dać do ramenu, polać sosem, albo i zmielić i dodać do ravioli. Wszystko to już robiłem, wszystko wyszło rewelacyjnie, taki filet jest uniwersalny i wszędzie da radę 🙂

Spróbujcie zrobić kaczkę konfitowaną, czyli wolno gotowaną lub pieczoną w tłuszczu, w niskiej temperaturze przez kilka godzin. Mięso jest chyba lepsze (albo dałem sobie to wmówić), ale co jest ważne - tłuszcz z kaczki w takiej temperaturze się po prostu wytapia, a potem można go użyć jako normalnego tłuszczu i dodawać do innych rzeczy, no albo jeść jako smalec, bo w lodówce ładnie gęstnieje.

Kaczka pieczona

Danie typu "zobaczmy co zostało w lodówce, zmieszajmy wszystko i może wyjdzie". Różnie z nimi bywa, ale to naprawdę wyszło!

Co do samej zawartości, to jest tu bakłażan, kalafior oraz (królowa wieczoru) nduja. No i ser, w różnych proporcjach, trochę białego, no i żółty, który to wszystko spaja.

Wszystko to się zapiekło, kalafior dałem tak, żeby z tarty wystawał, bo kalafior z przypaloną górą to jest jego najlepsza postać, bakłażan lepiej dać do środka. Miejscami porcje nduji, ta kiełbasa smakuje lepiej jak damy ją punktowo niż wymieszamy w całości. Wtedy niektóre kęsy są ostre, a niektóre łagodne, taka trochę tarta niespodzianka 😉

Tarta z kalafiorem i bakłażanem

Tutaj tylko półprodukt, ale ten zestaw kolorów sprawił, że sięgnąłem po aparat (no dobra, telefon). Dynia, szpinak i ricotta - barwy trochę jak na irlandzkiej fladze, a w połączeniu bardzo fajny, uzupełniający się smak.

Można to wszystko zblendować ale lepiej po prostu wymieszać, wtedy nie otrzymamy klasycznej pulpy, a nadzienie o fajnej teksturze. No właśnie, nadzienie, nadzienie do czego? No jak to w mojej kuchni, do czego chcecie. Ja zrobiłem z tego ravioli, ale naleśniki czy makaron też będą ok.

Ważna sprawa - zauważcie, że żadna z tych trzech rzeczy nie ma super wyraźnego smaku (może i dlatego tak dobrze się łączą). Aby to nieco podkręcić, dodajemy gałkę muszkatołową, i to dość sporo. Do tego tylko sól i pieprz, bo jak zaczniemy kombinować, to się całość utraci swój łagodny charakter.

Dynia, ricotta, szpinak - smak - i te kolory!

To jest zdjęcie sprzed 1-2 miesięcy, z wcześniejszej jesieni. W leżącej dosłownie po drugiej stronie ulicy, Puszczy Bukowej było w tym sporo grzybów. Niestety, na grzybach się średnio znam, a jak próbowałem się trochę poznać, to zrobiło się jeszcze gorzej, zbieram zatem tylko te oczywiste, podgrzbyki i suchogrzybki, no a czasami trafi się też prawdziwek.

Prawdziwek na jednym ze spacerów trafił się 1 (słownie: jeden), no ale wyjątkowo udany, przez co musiał trafić do czegoś szlachetnego, żeby jego smak dodał daniu jakości. Trafiło mu się risotto, prawdziwe, porządne, na winie, cebuli i mocnym bulionie. Coś naprawdę ekstra.

W takim daniu nic nie wygrywa, a wszystko wygrywa razem 🙂 Prawdziwka czuć tylko trochę, wino czuć tylko trochę, parmezan czuć tylko trochę (no o ile nie przesadzimy 🙂), a i bulion niczego nie zabija. Wspaniała rzecz, polecam. każdemu. Z pogrzybkiem też wyjdzie!

Risotto z grzybami

Bardzo ładne, sycące i bogate danie. No i w dodatku proste, czyli to co lubimy najbardziej.

Mamy tu kurczaka z porem (smażone razem), dynię i pomidory (pieczone razem) no i pieczarki, których się z niczym smażyć nie da, bo puszczają wodę i się wszystko, zamiast smażyć, gotuje 🫣

No tak, ale to wszystko jest dość suche, nawet jeżeli nie pożałowaliśmy masła do smażenia (a żałować nie polecam). Do tego wszystkiego dodajemy zatem bulion - najlepiej ciepły, i wolno gotujemy, aż się to wszystko elegancko połączy. Połączy, nie rozgotuje.

Gulasz jest dobry, można go zrobić dużo i na przykład zamrozić.

Gulasz z indyka, dyni, pora i pieczarek

Chciałem się ostatnio nauczyć nakładania pasty na talerz, żeby była tak wzdłuż 🙂 Na filmach nawleka się to na pałeczki, widelec czy coś w tym stylu, i umiejętnie zsuwa na talerz. Słowem kluczem okazało się tutaj słowo "umiejętnie", bo albo trzeba umiejętnie ugotować makaron, albo umiejętnie nawinąć i zsunąć. A co gorsza, możliwe, że oba 🙂

Chciało by się napisać, że po kilku próbach, okupionych rozpacianiem połowy blatu, przerzucaniu w te i z powrotem uzyskałem wreszcie to co chciałem. No ale niestety 😂 Spróbuję następnym razem, a tymczasem cieszcie się wyglądem klasycznego, ładnego pappardelle z sosem pomidorowym, nałożonym na talerz najnormalniej jak się da.

Pasta z sosem pomidorowym

Nic skomplikowanego tu nie ma, ale jest przypomnienie, że to właśnie bambus sprawia, że potrawy smakują bardziej po chińsku 🙂 No ok, może trochę jest, ponieważ jest tu dodatek (bardzo modnego ostatnio) ponzu.

Ponzu to najprościej mówiąc, cytrusowy sos sojowy. Oryginalnie raczej nie jest słodzony, ale te sklepowe często są, żeby zbilansować kwasowość i słony smak, dlatego uwaga, bo Wasze wytrawne danie może stać się słodkawe.

Słodkawe stało się i to, ale akurat wyjątkowo było to zamierzone, bo lubię. 

W składzie jest kurczak (w ponzu oczywiście), bambus, pieczarki i cebula, no i trochę przypraw.

Chińszczyzna z bambusem i makaronem

Do halloumi odruchowo dodaję zwykle czegoś słodkiego. Albo marynuję w miodzie, albo smażę w owocach, albo jeszcze inaczej, ale często z czymś słodkim. Tutaj namieszałem jeszcze bardziej, bo nie dość że halloumi było w miodzie z chilli, to jeszcze podane z sosem paprykowym z nutą pomarańczy.

Danie wyszło nieco przekombinowane, no ale nie powiem, że złe. Było pyszne, chociaż momentami było czuć, że smaki raczej ze sobą konkurują, niż współpracują 🙂

Dla ciekawskich przepisu: halloumi było marynowane w miodzie z oliwą chilli, potem smażone na tejże oliwie. Sos to zblendowana, pieczona papryka z dodatkiem pomidora, czosnku i cebuli. A pomarańcza, to pomarańcza 🍊

Halloumi na słodko - w sosie z pikantnej papryki i szczypiorkiem

Udało mi się tutaj zachować czystość potrawy i zgodność z oryginałem, dlatego wypuszczam w świat. Tak mi wyszła klasyczna carbonara, taka ę ą, z guanciale, parmezanem, łyżką wody po makaronie do rozmieszania sosu, pieprzem i żółtkiem. No i jednak trzeba przyznać, że jest to danie kompletne, wariacje są ok, można je robić, ale nie trzeba, bo tu jest już wszystko 🙂

W dodatku ładnie się to wszystko ułożyło na talerzu, talerz sam w sobie też jest zresztą ładny, chropowaty, taki jaki powinien być makaron aby łatwiej obklejał się sosem 😉

Carbonara